Over Anno Ooit
Anno: In het jaar van.
Ooit: Op een niet precies bepaald tijdstip / een ongrijpbare tijdsaanduiding.
Anno Ooit: Het jaar waarin ‘Ooit’ van een onvermijdelijke verwachting in onomkeerbare werkelijkheid verandert. Het moment waarop voor de een het leven stopt en voor degenen die dichtbij staan, het leven voorgoed verandert.
Over Petra Roeleveld
Mijn naam is Petra Roeleveld en ik ben uitvaartverzorger.
Mijn ouders gaven mij de naam Petra. Ik ben geboren in 1977 en hoop ergens na 2050 onder enigszins acceptabele omstandigheden en dito gezondheid het leven los te laten. Mijn moeder werd namelijk slechts 47 jaar oud, de leeftijd die ik heb terwijl ik dit schrijf. Toen zij in 1993 na een lange periode van ziek zijn overleed en werd begraven, had ik niet kunnen vermoeden dat ik 13 jaar later met liefde, toewijding én plezier uitvaartverzorger zou worden. Ik heb gestudeerd voor lerares basisonderwijs en een paar jaar voor de klas gestaan. Na de geboorte van mijn oudste zoon twijfelde ik of mijn keuze voor het onderwijs de juiste was. Een online beroepskeuzetest deed mij enorm verbazen. Daaruit kwam welgeteld één vacaturesuggestie: Uitvaartverzorger M/V
Verhalen
Over de kracht van met vakgenoten het verschil maken.
Samen komen we nét dat stukje verder dichterbij:
Enkele uren nadat zijn oudste kleinzoon van 17 het rijbewijs haalde en opa dat nieuws met twinkelende ogen had vernomen, sloot hij voorgoed zijn ogen. Op de dag van de uitvaart neemt de kleinzoon plaats voor in de rouwauto naast de chauffeur om opa te begeleiden naar de begraafplaats. Zelf de rouwauto besturen is verzekeringstechnisch een risico en mag niet. Ik rij met mijn eigen auto vooruit naar het woonhuis om er nog één keer langs te gaan met de stoet. Voor de rouwauto uitlopend tot aan het woonhuis en daar stop ik voor een moment.
In de stilte gaan beide portieren van de rouwauto open, stappen kleinzoon en chauffeur uit en wisselen zonder woorden van plaats. Kleinzoon start opnieuw de motor en ik loop voor de auto de straat uit met tranen in mijn ogen en een jubelend hart.
Rouwautochauffeur Martien
Meneer was een sportliefhebber; absoluut en uitgesproken géén muziekliefhebber. De familie voelt zich enorm uitgedaagd in het maken van een keuze voor muziek voor zijn uitvaart en vragen mij om advies. Bij een ceremonie geheel zonder muziek voelen zij zich ongemakkelijk… Er is zoveel muziek om (niet) uit te kiezen. Ik bel de muziekstudio van het crematorium en bespreek de situatie. Aan mijn collega vertel ik over meneers liefde voor tennis, de golfsport en het volgen van de Tour de France.
In de aula zijn er na mijn welkomstwoord rake toespraken van de kinderen en de echtgenote. Bij het laatste afscheid klinkt: ‘Buenas Noches Mi Amor’ van Dalida… Het lied waar het Tour de France-programma ‘De Avondetappe’ vaak mee afsloot. Een schot in de roos.
Aula- en muziekstudiomedewerker Dave